Datum: donderdag 27 september 2018, 13:38 - Auteur: Mica de Montigny

Peter van Peer: ‘van 0-2 achter naar 3-2 voor’

Zoals U gewend bent van onze hoofdredacteur verschijnt er met enige regelmaat een column. Ook dit seizoen weer. Persoonlijke ervaringen in het voetbal, gedeeld zonder zout. Sit back and enjoy.

Na een rumoerige zomer, waarin zakelijk weer van alles mis is gegaan (dit typ ik met een glimlach inmiddels), verheugde ik me uiteraard weer op de start van alle competities afgelopen weekend. Deze nieuwe website staat als een huis en met een nieuw team gaan we knallen. Zaterdag gingen we weer op pad: The Gunners versus Olympia ’60. De Bredanaars wonnen. Zondag ging het helemaal los. Alle zondagclubs trapten de campagne af.

Ik reed naar Boeimeer tegen WDS ’19. Iedereen wist dat WDS favoriet was om te winnen en dat deden ze, dus de wedstrijd zelf had weinig om het lijf. Het regende, het was fris, het grote publiek schitterde in afwezigheid en echt genieten was er niet bij. Ja, Kasthuran Chelliah had mooie moves in huis, maar al gauw vroeg ik me af of hij dit eens een half jaar kan volhouden in plaats van twee weken (positieve feedback, want het is een speler waar je voor naar een sportpark wil rijden).

U begrijpt het, echt veel om blij van te worden was er nog niet. Maar, toen ik na het rustsignaal richting de kantine liep kwam ik Peter van Peer tegen. Alleen, langs de lijn met één van zijn altijd hippe jacks aan. We voerden die ouderwets lekkere discussie over momenten in de wedstrijd en hij zei dat hij kunsgras geweldig vond. Ik ben een liefhebber van echt gras. Zijn argument voor zijn voorkeur: “Al die spelers die zeiken over een polletje kunnen niet klagen nu.”

Mijn argument kietelt de romantiek. Onze fotograaf Jos Thommassen zat langs het veld, onder een paraplu plaatjes te schieten en ik zou het magisch vinden als er voor hem een tackle gemaakt werd en hij een halve graspol op zijn voorhoofd geplakt kreeg. Peter moest hard lachen en mijn dag was eigenlijk meteen goed. Als er twee mensen zijn die van dit soort kleine momenten kunnen genieten, tot maanden nadien, zijn wij het wel.

We hebben allebei dingen meegemaakt in het leven die je met beide beentjes op de grond zetten. Het klinkt stom, maar blijkbaar heeft een mens terugslag nodig om de kleine dingen op aarde te waarderen. Waar ik heen wil? Het volgende. Peter was mijn trainer in de A1 van FC De Geeren. Iemand die met zijn karakter en mentaliteit slaagde om een groep vol vedettes samen te laten werken. Klein van stuk, maar groot in zijn manier van omgaan met mensen.

Je kon niet anders dan tegen hem opkijken. Als veertiger liep hij ons er toen allemaal uit en voetballen kon hij. Zijn conditie was echt uitmuntend. Des te groter was de schok toen zijn zoon (Glenn, foto links) me begin dit jaar vertelde dat Peter ernstig ziek was. De ziekte die begint met de letter ‘k’. Er sprong direct een traan in mijn oog. Peter stond opeens met 2-0 achter. Het was misschien wel de 70ste minuut al, maar Peter is Peter.

Peter (foto, rechts) heeft die gekke, gekke conditie. Ook nog gepaard met de perfecte dosis mentaliteit. Binnen mum van tijd knokte hij zich terug naar 2-2 en in blessuretijd nam hij zelfs de leiding: 3-2 voor Peter. Ik had niks anders verwacht. Deze pot ga je op karakter winnen en het is niets minder dan terecht. Ik ben heel blij voor jou en je naasten dat je weer lekker langs de velden staat ouwe reus.

59 Shares